Yozgat’ın Sorgun’ ilçesi  Karabalı Köyü sakinlerinden merhum Kadir Ahmet Arslan,, zamanında köyün ilkokulunu yapmakla yetinmemiş, aynı zamanda kendi kişisel çabaları ile okuma yazmayı da sökmüştü. Gazete ve kitap okumayı çok seven aydın görüşlü insan, aynı zamanda çocukların ve gençlerin üzerinde özenle durur, onlarla iyi geçinir, bir ülkenin geleceğinin çocuklara ve gençlere verilen eğitimle yakından ilgili olduğuna inanırdı.

Almanya-Hamburg’da yaşayan başarılı iş insanı, yazar ve hayvansever Esma Arslan,  13 yıl önce vefat eden  babasının anısına Sorgun’da bulunan Yavuz Selim İlkokulu’nda okuyan 200 çocuğun, İç Anadolu’nun sert ve çetin kış aylarını rahat geçirmeleri amacıyla   200 çift bot ayakkabı bağışında bulundu. Esma Arslan, bu tür bağışların zaman zaman devam edeceğini ifade etti.  

Yazar Esma Arslan’dan Babasının anısına 200 çift kışlık Bot yazısı ilk önce GAZETEM üzerinde ortaya çıktı.

İşte Arslan‘ın çeşitli kesimlere seslendiği tedbir amaçlı o çağrı yazısı:

“Öyle bir okul düşünün ki eğitim dünyası ile henüz tanışan küçük çocuklarımızın her gün düzenli olarak gidip saatlerce ders gördükleri bir yer olsun. Bundan daha normal ne olabilir diye düşünebilirsiniz. Sorun bahsi geçen okulun okuldan çok bir harabeyi andırması. Her yeri dağınık, kirli, yer yer tellerle çevrili, okuldan çok bir viraneye benzemesi, bazı yerleri tamamıyla inşaat alanı olması. Yine belli bir noktaya kadar normal denilebilir. Ama sorun bu inşaatın ne zaman biteceğini kimsenin bilmediği gibi, okul idaresinin de haberinin olmaması. Keyfi bir inşaat bana daha çok para olursa devam edecek, yoksa böyle çağrışımı yapıyor. 

Uygarlığın, Avrupa’nın, Almanya’nın göbeğinde bir okul, hem de ilkokul. Kreş ve yuvadan sonra ebeveynlerin çocuklarını emanet ettikleri bir ilkokul. Güvenlik adına, yani dışarıdan görünürlüğü engelleyen çitlerle donatılmış. Çocukların oynayabilecekleri alan yok gibi. Oyun oynayabilecekleri malzeme de olmadığından geriye inşaat alanını ve araçlarını merak etmek kalıyor. O küçük kafalar da olup bitenleri anlamak, neler yapıldığını, neden düzenli çalışılmamasına rağmen okulun etrafının böylesi bir inşaat alanı olduğunu bilmek ve incelemek istiyorlar.

Okul bahçesinde çocukları korumak, gözetlemek, dikkat etmek adına görevli öğretmeler kesin ortalıkta dolanıyorlardır. Ama daha çok öğretmenlerin görevi çocukların olup bitenleri görmesine engel olmak gibi görünüyor. Çocukların arasında çıkan atışmalara, tartışmalara engel olmak, sataşmaların büyümesine engel olmak. Nedense zaten daraltılmış serbest oyun alanlarını daha da daraltan imaj çizmeleri dikkat çekici. 
Oyun parkı yok, oyun bahçesi yok, koşup rahatça hareket edebilecekleri, oyun oynayabilecekleri ve enerjilerini atabilecekleri bir ortam yok. Çocukların ilgilerini çekebilecek uygun bir ortamın olmaması ayrı bir dezavantajı beraberinde getiriyor. Birbirleri ile atışmalar ve çekişmeler, mevcut enerjilerini başka taraflara yönlendirmeleri doğal olarak gündeme geliyor. Ortalıkta dolaşan öğretmenlerin görevi de iyilik melekleri misali kavga edenleri ayıran hakemlik seviyesine düşüveriyor. Sıkça kavga çıkacağını, böylesi ortamların bir nevi teşvik edildiğini görmemek için eğitimci olmak gerekmiyor.

İNŞAAT GÜRÜLTÜSÜ ORTAMINDA EĞİTİM 

Edindiğim bilgilere göre inşaat iki yıldır devam ediyor. Çıkan gürültüyü, ses kirliliğini, öylesi bir ortamda çocukların öğrenmeye ne kadar konsantre olabileceklerini varın siz düşünün. İlginç olanı okul idaresinin bile inşaatın daha ne kadar süreceği konusunda herhangi bir bilgilerinin olmamaları. Artık kaliteli eğitim konusu da hangi seviyede hayal edilebilir; hangi çocuk öğrenmeye dikkatini ne derece  verebilir.

Öyle bir okul düşünün ki yüzlerce öğrencinin eğitim gördüğü okulun dışarıdan gelen onlarca öğretmeni olmasına rağmen sadece altı adet park yerinin olması, okul idaresinin eğitime verdiği önem ve ciddiyetin de ayrı bir göstergesi. 

ÖĞRENCİ VELİLERİ DE İLGİSİZ KALIRSA..

Ortalama dört yüzün üzerinde çocuk okulda eğitim görüyorlar. Aşırı göçmen kökenli ailelerin çocuklarının varlığı dikkat çekmesine rağmen yerli Alman ailelerin çocuklarının az da olsa varlıkları biliniyor. Konu ile ilgili okul idaresine gerek soru, gerekse protesto niteliğindeki sosyal çalışmalarA bu ailelerin zerre kadar ilgi duymamaları, olup bitenleri görmezden gelerek razı olmaları hak arama bilincinin zayıflığı, kadercilik, demokrasi bilincinin eksikliğiyle açıklanabilir.

BU SESE KULAK VERİN LÜTFEN

Basınımıza sesleniyorum; bu konuyu acilen gündemlerine almalılar.. 

Yine göçmen kökenli milletvekillerimize sesleniyorum; böylesi bir bariz ayrımcılığı görmezden gelemezsiniz, lütfen konuya el atın.

Bu çocukların ailelerine sesleniyorum; lütfen çocuklarımıza ve okulumuza sahip çıkalım, onlar sizin en değerli varlıklarınız ve geleceğimiz. Normal ve iyi bir eğitim, insani koşullar altında onların da hakkı.

Son olarak Grundschule Archenholzstraße’dan sorumlu Schulbehörde’ye sesleniyorum; ne bu okulun hali, bu inşaat daha ne kadar sürecek, bu çocukların eğitim hakları neden ayaklar altına alınıyor, bu konuda ne yapmayı düşünüyorsunuz?”

Eğitimci ve Yazar Esma Arslan, 

Hamburg’da böyle bir okul ! yazısı ilk önce GAZETEM üzerinde ortaya çıktı.

Esma Arslan

Bugün kıskançlık konusunu ele almak istiyorum. Daha iyi anlaşılmak için önce konunun genel tanımına bir göz atalım. İnternet ansiklopedisi Vikipedi kıskançlığı olduğu gibi aktardığım haliyle şöyle açıklıyor: Kıskançlık, bir kişinin veya bir ilişkinin yitirilmesinden korkulan karmaşık bir ruhsal yaşantı ve olumsuz tutumdur. Bunun dışında başkasının sahip olduğuna kişinin kendisinin de sahip olma gerekliliğini hissettiren bir duygudur. Türk Dil Kurumu, kıskançlık kelimesini şöyle açıklamıştır: “Bir kimse bir üstünlük gösterdiğinde veya sevilen birisinin, başkası ile ilgilendiği kanısına varıldığında takınılan olumsuz tutum, günücülük, hasetçilik, hasetlik, hasutluk” Kıskançlık doğuştan değil, sonradan öğrenilen ve birçok insanı etkileyen, rahatsız edici bir duygudur. Dozunda bırakıldığı sürece kıskançlık bir hastalık değil davranış bozukluğudur. Kişi bu konuda kendini kontrol edemezse bu davranış bozukluğu ileride depresyona sebebiyet verebilir. Kıskançlık, özgüven eksikliği ve yetersizlik duygularından dolayı ortaya çıkmaktadır. Kıskançlık yaşayan birisi zaman içerisinde değersizlik, çaresizlik, öfke, mutsuzluk ve yalnızlık gibi duyguları da yaşar. Bu davranış bozukluğu hayvanlarda da görülmektedir. Örneğin, bir evde uzun süre bulunan bir kedi tüm ilgiyi kendi üzerine çektiğini hisseder. O eve ikinci bir kedi geldiğinde diğer kedi asabi tavırlar göstererek kıskançlık eder ve sahibini de protesto eder.

İlginç değil mi? Ben eşler, sevgililer arasındaki kıskançlığı, hayvanlar arasındaki kıskançlığı değil başkalarının hayatlarını ve başarılarını kıskananları ele almak istiyorum. Kim bilir nice emek, çalışma ve bedeller ödeyerek belli bir yere gelmiş birisini kıskanmak marifetmiş gibi günümüzde kendisini daha bir belli eder oldu. Şüphesiz bu türden davranış özellikleri olanlar daha önce de vardı ama internet sayesinde daha bir saydam ve görünür oldular.

Kıskanç insanların en belirgin ve ortak özelliği hedeflerine aldıkları şahısları küçümsemek, itibarsızlaştırmak, günümüz tabiri ile trollemek, dahası dibe, aşağılara çekmek. Buna neden ihtiyaç duyuluyor, nasıl bir psikolojileri var bu türden insanların bakmak lazım. Sevgisizlik, çevreleri ile olan sorunlu ilişkiler, çekememezlik, uyumsuzluk hemen göze batan hastalıklardan birkaçı. Bunları da kendi aralarında kategorilere ayırmak mümkün. Bunlardan bazıları o denli sinsi ve kurnaz ki kıskançlıklarını öyle açıktan ve hemen belli etmezler. Gizli saklı bu özelliklerini sürdürür, kurbanlarına nasıl daha çok zarar verebilirim hesabı kitabındadırlar. Diğer kesim ise kaba sabadır. Düşünmeden aniden ve hemen güdüleri ile hareket ederler. Anında darbe vurmak isterler. Ellerine geçen her ortamda her fırsatı değerlendirmek için çabalarlar. Gülünç duruma mı düşerler, kabalıklarıyla dikkat mi çekerler, ayıpları hemencecik sırıtır mı bunların umurunda bile olmaz. Varsa yoksa odaklandıkları ana konu çamur atmaktır, çekemezliklerini dillendirmektir, kurbanlarını küçümseyip güya itibarsızlaştırmaktır.  

Uzmanları bu konunun ciddi bir davranış bozukluğu olduğu konusunda hem fikirler. Şizofreni ve bipolar bozukluğa sahip kişilerde bu duruma eğilim olduğu bilinmektedir. Bu kişilerde özgüven problemi, çocukluk çağı travmaları özellikle aşağılanma, terkedilme travmaları, yoğun kaybetme korkusu, çocukluk çağında ebeveynlerin hatalı tutum ve davranışları etkilidir. Aynı zamanda çözümlenmediği zaman depresyon başta gelmek üzere hastalıklara yol açtığını da vurguluyorlar. Kökende yatan neden zayıf karakterli olmak, özgüven yoksunluğu veya eksikliği, kendi yetersizlik duygularını giderme ihtiyacı. Eskilerimiz boşuna dememişler önce aynaya bak, ben kimim neyim de, ondan sonra başkalarına saldır. Hata mı arıyorsun önce kendinden başla, diye.

Esma Arslan / 11.10.2023

Kıskançlık yazısı ilk önce GAZETEM üzerinde ortaya çıktı.

Bugün sizlerle insan ilişkileri üzerine düşüncelerimi ve yorumlarımı paylaşmak istiyorum.

Dünyada bilimsel ve teknolojik gelişmelere karşın, insaniyet ölçeğinde herhangi bir gelişmenin, büyümenin olmadığını görmek, hatta insan ilişkilerinin gerileyerek sanallaştığını, yozlaştığını görmek beni ziyadesiyle endişelendiriyor. Artık yüz yüze görüşmeler yerine yalnızlığımızı gidermek amaçlı sosyal paylaşım sitelerini kullanırken daha da yalnızlaştığımızın farkına ne zaman varacağız, inanın ben de bilemiyorum. Fazla emek sarf etmeden, yerimizden dahi kalkmadan kurduğumuz insan ilişkilerinin ne değeri olabilir ki? Pandemi dönemi de insanların yalnızlaşmasına, sanal dostluklara zemin hazırladı tabii ama üzerimizdeki ölü toprağını atmanın zamanı gelmedi mi sizce?

Gerçek hayatta bulamadıklarımızı emek sarf etmeden teknoloji kutularının içinde aramak ne büyük yanılgı! Bu sanallaşmada en kötüsü de ne biliyor musunuz? İnsanların daha pervasız, küstah ve saygısızca hareket edebilmeleri… Karşı karşıya iken asla yapmayacağı şeyleri klavye başında o kadar rahat yapabiliyor ki!

İnanın gidişatımız, insanlardaki kin, nefret, çekememezlik ve hırs duygularının artışı, bunu da sanal ortamda pervasızca sergileyişi beni çok korkutuyor. Etrafımız başkalarının mutsuzluğundan beslenen, bundan mutlu olan insanların olması ne korkunç. Kirli sohbetlere, polemiklere, seviyesiz tartışmalara kocaman bir çizgi çekiyorum ve “Herkes kendisine yakışanı yapsın” diyerek kesip atıyorum bu tarz anlamsız muhabbetleri. Tamam, belki de benim ağzım senin kadar güzel laf yapamıyor, kalemim senin kadar güzel cümleler kuramıyor, hatta dilim senin kadar dokundurma laflara dönmüyor. Ama ben, en azından senin emeklerini küçük görme, gereksiz eleştirme, başkalarının yetenekleriyle eşleştirme gibi saygısız davranış biçimlerine girmiyorum. Bırakıyorum herkesi kendi haline. İster birbirlerini yesinler ister birbirlerini yerden yere vursunlar, sevsinler, satsınlar, övsünler, dövsünler, şirin görünsünler…. Yazma yeteneği olmasa bile yazınca mutlu mu oluyorlar, bırak yazsınlar….bed sesiyle güzel şarkı söylediğini zannederek çektiği videoları mı paylaşıyorlar, bırak paylaşsınlar… kelebek çizdiğini sanıp eciş-bücüş çizimlerini mi paylaşıyorlar, bırak paylaşsınlar.. sana ne, bana ne ve hatta bize ne! Onları eleştirmek, dışlamak, bu vesileyle onları mutsuz etmek kime ne kazandırır ki? Zaten bunu yapan kişilerin kompleksli oldukları kanıtlanmış bilimsel gerçekler…

Bazen diyorum ki kendime “Sen de oyna onlar gibi”, baktın beceremiyorsun dersini alırsın en azından. Sana dersini verecek biri mutlaka bulunur. Tüm bunlara rağmen oynayamıyorsan, işte o zaman çekil köşene, al kağıt kalemi eline ve yaz….. açıkça, cömertçe, sansürsüzce yaz… insan ilişkilerini, bu ilişkilerdeki dönme dolabı, çıkar ilişkilerini yaz…Medyatik olma uğruna nezaketin, saygının tüm sınırlarını zorlayan, hatta çiğneyenleri tarif et…yerinden kalkmadan vatan-millet kurtaran, insan hayatlarına oturduğu yerden dokunduğunu, yardım ettiğini sanan ama özünde “yaralı parmağa işemeyen”, klavye kahramanlarını yaz…Yazayım mı sizce? Ama ondan önce yapmak istediğim başka bir şey var:

Bir sonraki yazımda sizlere bunca yıl edindiğim tecrübe ve gözlemlerimden yola çıkarak insanları kısaca kategorize etmek istiyorum. Bakalım siz kendinizi hangi kategoride görüyorsunuz ya da görmek istiyorsunuz.

Bir sonraki blog yazımda buluşmak umuduyla esen kalın

Yazar Esma Arslan

Samanlık saray oldu, dostluklar sanal oldu! yazısı ilk önce GAZETEM üzerinde ortaya çıktı.

Yozgat‘ın Sorgun ilçesindeki sokak hayvanlarına yardım için kuruluşunun da etkin rol alarak düzenli şekilde maddi yardımda bulunan yazar Esma Arslan‘ın  duygulu yazısı şöyle: 

Hemen her gün yeni bir vaka ile, iğrenç bir saldırı ile ilgili haberleri okumaktan hepiniz gibi inanın ben de bıktım. Ne yapalım, susalım mı yoksa oturup görmezden mi gelelim, hiçbir şey olmamış gibi devam mı edelim, ağzımıza kilit mi vuralım? Artık bu utanmaz arlanmazları alenen teşhir etmek de bir işe yaramıyor. Pişkince sırıtıp para cezası neyse ödeyip hayatlarına kaldıkları yerden devam ediyorlar.

YASANIN ÇIKIŞI NEDEN GECİKİYOR?

Bilinen bir gerçek, bunu uzmanlar da, psikologlar da, kriminal istatistikler de çok iyi biliyor ve gösteriyor ki böylesine insanlar bir süre sonra çocuklara ve kadınlara da tecavüz etme eğilimi gösteriyorlar. Aralarında katil çıkanların sayısı da bir hayli fazla. Güya hazırlanan ama nedense bir türlü çıkmak bilmeyen yeni Hayvan Haklarını Koruma Yasası’nda iki yıllık ceza öngörülüyor. Ama hani nerede bu yasa, daha ne bekleniyor yürürlüğe konulması için ???  İktidar hemen her konuda jet kararlar alıp hızlıca hareket edebiliyorken, Hayvanları Koruma Yasası’nı çıkartmak neden uzadıkça uzuyor anlayan beri gelsin.

Tecavüze uğrayan hayvanların çoğu ölürler. Zira iç organları parçalanıyor, iç kanamadan hayatlarını yitiriyorlar. Böyle bir vaka, tecavüz kurbanı bir hayvan ile karşılaştığınızda önce güvenlik güçlerini aramalısınız. Ayrıca o semtin belediyesi aranıp yardım istenebilir. Bu konuda devlet babaya çok iş düşüyor. Hatta ana görev onun. Eğitim dedik, bilinçlendirme dedik. Soysuzları teşhir dedik. Olmuyor, bitmiyor.. Ben şimdi de şahsen ağır hapis cezaları şart diyorum. Belki bu uçkur düşkünü hastalıklı yaratıkları caydıracak bir ceza yetebilir.

PARA CEZALARI ÇÖZÜM DEĞİL

Yer yer kendime soruyorum ceza kanunları neden var, devlet neden var, polis, asker onca güvenlik tedbirleri, harcamaları neden varlar, bunlar olmasa hayat nasıl olurdu vb. diye. Ortalık arap saçına döner, tam bir kaos ve karmaşa hayata egemen olurdu değil mi? İyi de o zavallı korumasız canların suçu ne? Madem bu uygarlığın bir parçasıyız, kendimizi koruyup kollayabilecek yasaları yapıyor, hayatı düzenleyebiliyoruz, öyleyse  onları koruyup kollamak için neden daha çok çaba göstermeyelim!.. Göstermelik bir para cezası sapıkların çoğalmasını engellemeye yetmiyor işte, her şey ortada görünüyor. 

Hükümetin hazırlanan tasarıyı eksik bulduğu o yüzden bu gecikmelerin yaşandığı uzun zamandır dillendiriliyor. İyi de ne bu eksiklikler, bilen yok. Şimdi ortalığı velveleye verip ileri geri konuşmak istemem. Ama ortada o kadar dernek, federasyon, binlerce gönüllü, yüzlerce barınaklar varken eksik olan neyse uygun bir üslupla neden bir an önce saptanıp gerekli değişiklikler yapılmıyor, neden hükümet kendisinin de benimseyeceği boyutlarda zorunlu değişiklikleri gerçekleştirerek bu yasayı bir türlü çıkartmıyor soruyorum. Daha kaç ölüm yaşanmalı, daha kaç sapık haberiyle güne başlamalı, daha kaç potansiyel çocuk ve kadın tecavüzcüsünün yetişmesini beklemeliyiz? Bir yandan çağ atlarken diğer yandan çağın gerisine düşmek nasıl bir tezatlık.

HAYVANLAR DA BİRER CANLIDIR

Hep mevcut kaynakların yetersizliğinden bahsedilir. İşte sokak hayvanları sorununu çözmeye devletin kaynakları yetmez diye. Hayvana şiddet konusunda çocuklara hayvan sevgisi aşılamak şart denilir. Ama atılan adımlara bakıldığında ortada koca bir hiçle karşılaşırsınız. Güzel ve bol vaatler ama icraat sıfır. Bırakalım hayvanseverliğimi, ben bir anne, nine, kadın olarak utanıyorum artık böyle haberler okumaktan. Biz bu muyuz, bu kadar mı çürük bir toplum olduk çıktık? Korunması gereken zavallı canlara yaptıklarımıza bir bakın. İşlenen suçların cezalandırılması gerekirken biz hala kabahatmış gibi, yanlışmış gibi görüp değerlendirdikçe, hayvanı bir canlı değil de bir nesneymiş gibi gördükçe, ne kadar imza toplarsak toplayalım anlaşılan kimselere sesimizi duyuramayacağız.

Yazımı toparlayacak olursam.. Ben diyorum ki caydırıcı ceza yasaları bir an önce çıkartılmalı. Yetmez, hazırlanan Hayvan Hakları Yasası ile ilgili taslak üzerinde bir an önce uzlaşmaya varılmalı ve bu yasa bu yıl bitmeden bir an önce çıkartılmalıdır. Bu konuyu farklı boyutlarıyla ele almaya devam edeceğim.

Yazar Esma Arslan

Hayvanlara Tecavüz Artıyor Ama.. yazısı ilk önce GAZETEM üzerinde ortaya çıktı.

Almanca’da „Tag der Pflege“,  yani „Hasta Bakım Günü“  hastabakıcılara vurgu yapmaktır  ve ana amaç bizde hastabakıcılar yerine hemşireler denmesi üzerinde durmakta fayda vardır. Hemşire, Almanca’da eski adı ile Krankenschwester bugünlerde kullanılan tabiri ile Gesundheits- und Krankenpfleger olarak geçer. Hastabakıcılık ise daha çok Altenpfleger olarak geçer. Kısacası ihastabakıcılık ile hemşirelik iki farklı meslek grubu olduğu kadar öğrenim süreleri ve ders konuları, içerikleri arasında farklılıklar vardır. Neden bizde ikisi aynı kaba konulup çorba yapılmış şahsen ben anlayamıyorum. Dünya Hemşireler Günü’nün 12 Mayıs’ta kutlanmasının bir diğer nedeni ise, hemşireliğin ve hastabakıcılığın öncüsü, temsilcisi olarak kabul edilen ve adı çeşitli ülkelerdeki hastanelere verilen Florance Nightingale’in doğum günü olmasıdır. Birçok ülkede bugün 6-12 Mayıs tarihleri arasında tam bir hafta boyunca kutlanılır. Örneğin ABD’de ve Kanada’da bu hafta „Ulusal Hemşirelik Haftası“ olarak kutlanır. 

Özellikle içinde bulunduğumuz bu Coronalı günlerde dünya çapında bu mesleği icra edenlerin nasıl kahramanca görevlerini yapmaya çalıştıklarına, nice hayatı kendi hayatlarını ortaya koyarak kurtardıklarını takdir edersiniz. Özellikle dünya genelinde virüsten hayatını yitirenlerin yarıdan fazlasının hasta ve yaşlılar oldukları göz önünde bulundurulduğunda, bunların bakımlarından doğrudan sorumlu olan veya adları bunların hemen yanında anılan hemşireler ve hastabakıcılar bence toplum genelinde hak ettikleri ilgi ve saygınlığı maalesef yeteri kadar elde edemediklerini düşünüyorum. Yakınıyor gibi gözükmek istemem ama devletin hemen her ekonomik alanda her branşa o denli maddi yardımlarda bulunmasına rağmen haftalardır 1500 €’luk ikramiye için yürütülen tartışmalar utanç verici. Bu insanlarla dayanışmada bulunmak, kuru bir alkışla teşekkür etmekle yetinmek isteyenlere küçük tavsiyem, yarın bir gün sizin de yaşlılarınız olacak, hastalarınız olacak, sizin hemen yanı başınızda onlara kim bakacak, kim onlarla ilgilenecek. ? Yine bu insanlar!.. Sonlarken bu meslekteki akıl almaz personel eksikliğine de değinmek istiyorum. Tabii ki mesleği cazip hale getirmek gerekir. Farklı çalışma koşullarından önce daha iyi kazanç, öğrenim süresinin kısa ve öz tutulması, göçmen kökenli personel yerine sivil hizmetler bu alana kaydırılabilir, toplumsal duyarlılığı arttıracak medya alanında yayınlarla bilinçler açılıp aydınlatılabilir, gençlere çekici bir meslek seçimi konusunda okullarda öğretmenlerle ortak projeler geliştirilebilir vs. Yeter ki istensin, istenirse çözülmeyecek sorun yok. Almanya bu son Corona krizi ile dünya çapında sağlım bir sağlık sistemi olduğunu dosta düşmana ispat etti. Ama bunun ezici yükünü doktorların hemen peşi sıra hemşirelerin ve özellikle hastabakıcıların çektiğini görmek ve bir an önce buna karşı yeni, kalıcı, etkili politikalar üretmek gerekmektedir.Bu vesile ile sevgili meslektaşlarımın bu güzel ve anlamlı gününü kutlar hepsine sıhhat, sabır ve kolaylıklar dilerim.

Yazar Esma Arslan / 12.05.2020

DÜNYA HEMŞİRELER GÜNÜ KUTLU OLSUN yazısı ilk önce GAZETEM üzerinde ortaya çıktı.